امروز یکشنبه 31 تیر 1397 ساعت 18:34:41

  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین اخبار
خبر شهر

کد خبر : 5660 - تاریخ انتشار : پنج شنبه 07 اردیبهشت 1396 - ساعت: 10:14

چاپ
ساخت حوزه علمیه در خانه شخصی/ عالمی که خانه‌اش گِلی بود

مروری کوتاه بر زندگی آیت‌الله کوهستانی

ساخت حوزه علمیه در خانه شخصی/ عالمی که خانه‌اش گِلی بود


داماد مرحوم آیت‌الله کوهستانی گفت: ایشان پول داشت اما در خانه‌اش فرش نمی‌انداخت و تنها حصیر در خانه استفاده می‌کرد. خانه‌اش از گِل ساخته شده بود اما آن را سیمان نکرد. همین خانه بعدها به یکی از بزرگ‌ترین حوزه‌های علمیه تبدیل شد.

به گزارش صداي بهشهر به نقل از خبرگزاری فارس از مازندران، مرحوم آیت‌الله فاضل داماد آیت‌الله محمدمهدی کوهستانی(ره) است که در زمان حیات خود در یک برنامه تلویزیونی به مرور زندگی این عالم ربانی پرداخت که بازنشر آن به‌مناسبت چهل و پنجمین سالگرد این عالم ربانی در اختیار مخاطبان این رسانه قرار می‌گیرد:

تأسیس حوزه علمیه در خانه شخصی

یکی از مهم‌ترین کارهایی که آیت‌الله کوهستانی انجام دادند تأسیس حوزه علمیه بود. ایشان حوزه‌ای در زادگاه خود، روستای کوهستان (از توابع بهشهر) تأسیس کرد. در زمان رضاشاه حوزه‌ها تخریب شده بود و گوهرشاد مشهد هم بمباران کرده‌ بودند بنابراین طلاب مازندران خدمت آیت‌الله کوهستانی رسیدند و آقا نیز آن‌ها را در خانه شخصی خود پناه دادند و به صورت غیررسمی و بدون اسم حوزه، مکانی برای تعلیم آن‌ها ترتیب داد.

بسیاری از کسانی که در آن مدرسه یعنی منزل شخصی ایشان تعلیم دیدند بعدها افراد بسیار بزرگ و عالمانی برجسته شدند.

بعد از مدتی ایشان برای طلاب حجره‌هایی در همان منزل خودشان ساختند و این پناهندگی در حقیقت مقدمه‌ای برای تأسیس یکی از بزرگترین و بهترین حوزه‌های ایران شد.

تهیه غذا و لباس از مزرعه شخصی

ایشان یکی از مصداق‌های بارز آیه «مِنَ المُؤمِنینَ رِجالٌ صَدَقوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیهِ» بود. من در ورع کسی مانند آقای کوهستانی ندیدم، هرگز خوراک مشکوک نمی‌خورد، لباس مشکوک نمی‌پوشید. خوراک تنها از زمین کشاورزی و ارثی پدرش می‌خورد.

شب اگر مهمان داشت تنها از برنج زمین خودش برای آن‌ها غذا درست می‌کرد، حتی نان هم از برنج گندم خود تهیه می‌کرد.

لباس هم از پنبه زمین پدرش تهیه می‌کرد و استفاده می‌نمود. شلوار، قبا و عمامه‌اش از کرباس بود. و این‌ها همه را از زمین خود تهیه می‌کرد. وقت زمستان هم که عبای پشمی به تن می‌کرد موقع نماز دوباره با همان عبای کرباس خود آن را عوض نمی‌نمود.

زمین‌های پدری خود را رواج نداد و زیاد نکرد و حتی سه ـ چهار مدرسه از زمین‌های پدری خود ساخت، از وجوهات به ایشان که می‌رسید به مراجع می فرستادند و هرگز خرج خانه و حتی حوزه‌های خود نمی‌کردند.

زهد به معنای ترک حلال معلوم است، ایشان پول داشت اما در خانه‌اش فرش نمی‌انداخت، و تنها حصیر در خانه استفاده می‌کرد. خانه‌اش از گل ساخته شده بود اما آن را سیمان نکرد.

پرهیز از بکار بردن واژه «بد»

تقوا به معنای ترک حرام معلوم است، ایشان بارها گفته بود، که من در برابر اعضا و جوارح خود شرمنده نیستم، یعنی اعضا ایشان در برابر قیامت علیه او شهادت نمی‌دهند. من مثل تقوای ایشان سراغ ندارم. ایشان هرگز بد نمی‌گفت و حتی لفظ «بد» را هم به کار نمی‌برد به طوری که حتی اگر استخاره می‌کرد و بد می آمد نمی‌گفت بد آمده بلکه می‌گفت خوب نیست.

حتی اگر طلبه‌ای خلافی می‌کرد و می‌خواست او را متذکر شود، نمی‌گفت کار بدی کرده‌ای بلکه می‌گفت جوان کار خوبی انجام نداده‌ای.

ایشان هرگز چهارزانو نمی‌نشت، می‌گفت من همیشه چهارزانو می‌نشستم، درس که می‌خواندم در پشت میز چهارزانو مینشستم، شبی در خواب دیدم به من گفتند همه کار تو خوب است جز چهارزانو نشستن تو. از آن به بعد هرگز چهارزانو ننشستم.


هرگز به کسی امر نمی‌کرد، بچه‌ها منتظر بودند و خوشحال می شدند تا آقا کاری بگویند تا آن‌ها انجام بدهند، اما آقا به کسی کاری نمی‌گفتند اگر هم کاری می‌گفتند با لفظ بسیار زیبایی بیان می‌کردند، مثلا اگر نیاز بود که چراغ برقی خاموش شود، نمی‌گفتند که چراغ را خاموش کنید، می‌خندیدند و می‌گفتند انگار این چراغ میل دارد که خاموش شود.

احترام بسیار به سادات و علما

یکی از دامادهای ایشان سید بود، طبعا نوه‌های ایشان هم سید بود. یک بار نوه ایشان می‌خواست جایی برود، ایشان پشت سر او تا از اتاق بیرون رفت؛ تا حیاط رفتند و تا دم نیز ایشان را بدرقه کردند، به ایشان اعتراض کردیم که آقا ایشان نوه و فرزند شما است برای چه مانند مهمان‌ها تا دم در ایشان را بدرقه می‌کنید؟ جواب دادند او سید است و باید احترامش کرد.

یکی از همدوره‌ای‌های ایشان بود که آقا به شدت به ایشان حتی بیشتر از علمای دیگر احترام می‌کردند، این آقا خیلی وقت‌ها موقع نماز می‌آمدند و پشت سر آقای کوهستانی نماز می‌خواندند، آقا اصرار می‌کردند که ایشان نماز بخوانند اما آن آقا می‌گفتند که من آمده‌ام تا از نماز شما فیض ببرم. اما آقای کوهستانی آن قدر اصرار می کردند تا در نهایت ایشان نماز می خواندند و آیت‌الله به ایشان اقتدا می‌کرد.

شاگردان ایشان از آیت الله کوهستانی پرسیدند آقا ایشان چه کسی است که شما تا این حد حتی بیشتر از آیت‌الله‌های بزرگ و مراجع نجف به ایشان احترام می‌کنید؟ می‌گفتند ایشان استاد من است، و این فرد آیت‌الله آشیخ نجفعلی فاضل استرآبادی بود.



دیدگاه شما در مورد : ساخت حوزه علمیه در خانه شخصی/ عالمی که خانه‌اش گِلی بود

ساخت حوزه علمیه در خانه شخصی/ عالمی که خانه‌اش گِلی بود تغییر کد

 

 

  • روز پزشک مبارک

    روز پزشک مبارک

  • سوم خرداد و فتح خرمشهر

    سوم خرداد و فتح خرمشهر

  • روز بهره وری

    روز بهره وری

  • ملاصدرا

    ملاصدرا